(babama)

Hissetmiyorum bugün uzun bir susmakta kalibre ölçer ellerimi

Babamın ölümünden arta kalan şeyler adına buz denilen bir donukluğu dans edişim Hep bir Kuzey iklimi taşıyan kalbimi kanatarak kör bıçaklarla İntikamı alınmış bir toplum refahı kuruyorum Toplum bir musallat olma biçimidir

Buradan anlıyorum. Herşeye yabancı en çok kendiliğe O hep bastırılmış yortuların dik mumu, çözümsüz anarşist Basınçlı iklimlerin çocuğu Dışardalık maestrosu ölüsü yedituzak Dudaklarında çürüklerle yenilmenin terazisine ölçü diye konan ağzını öpüyor yıkıntılar

Harcıyorum hala kendimi sonu gelmeyen bir ergen iştahıyla söke söke

Ve sana sıçrasın istemediğin yangını başlatıyor metafizik kundakçı kaldırım özgürlüğü metropol punk'ı

Bu kaosun bir yerinde babamın tebessümü kaldı

Tabutumu civileyip İsa olduğum merhemler

kristal durmadan dokunan yeminime

Boşver öğrendim sevmemeyi de

Ama bir gün inanmadım ona

Dünyayı babam sanmışım babam ve bipolar Daha en başından sekteye uğramış sisteminizde yerimi öğrenmek böyledir işte yersizyurtsuzluk organik Kaçış çizgisi bir tabut boyu uzanan bir cümleye yeltenmek ve yine de affedilmek afseverlerce Kendini dışlamayı öğrenmek uzaylara

Her gün bir kozmonot günlüğü edinmek en başından, dar alanda pas verecek kimse yok ve bir izolasyon testini tamamlamak başarıyla

Kalbim bir salyut mezarlığı ve polyakovun sessizliği bilmek

Herşey çok uzak

Sistem salavat getiriyor

Giyotin ağlamaklı

Perdeler açık