Çağrılmayan Meryem
Hiç şaşırmadım dedi Meryem. Bulunamayacağım yer öyledir ki orada bana bile yer yoktur. ki nereden sana olsun. ki nasıl çağrılmanın insanlarca bilinegelen bir biçimine olsun. insanların bilmedikleri geri çevrilmez bir çağırış vardır ama ondan ne şairler bahsedebilir; ne de sır söze geldiğinde anlaşılır kılınmıştır. kendine kapanır. geceden de karanlıktır. Böylelikle meryemin çağrılmaması ya da çağrılması söz konusu edilemez. kurbağalar da. Belki o ıraktı. Bir kadındı. Kaçınmıştı. Sakınmıştı. Münzeviydi. Böyle genelgeçer sözler sarf edilir. Lakin “kendisinin bile ücrasında yaşayan bir beni” falan yoktu. Bunlar ölesiye büyük mülklerdir. Böyle mülkler soyut alanlar kaplar postmodern müzelerde. Zihinleri işgal eden bir ideanın zorla, didine didine yapıtaşları üstüste konarak titizlikle tasarlanmış bir mantığına doğru manipüle ederek şeyleri… biri olur birileri… ... Hikayeye benzer birileri olur... ...Hikaye olur... Meryem’in kendisi de kimsesi de yoktu. Onu tek ailesi sayılab...