(babama)
Hissetmiyorum bugün uzun bir susmakta kalibre ölçer ellerimi Babamın ölümünden arta kalan şeyler adına buz denilen bir donukluğu dans edişim Hep bir Kuzey iklimi taşıyan kalbimi kanatarak kör bıçaklarla İntikamı alınmış bir toplum refahı kuruyorum Toplum bir musallat olma biçimidir Buradan anlıyorum. Herşeye yabancı en çok kendiliğe O hep bastırılmış yortuların dik mumu, çözümsüz anarşist Basınçlı iklimlerin çocuğu Dışardalık maestrosu ölüsü yedituzak Dudaklarında çürüklerle yenilmenin terazisine ölçü diye konan ağzını öpüyor yıkıntılar Harcıyorum hala kendimi sonu gelmeyen bir ergen iştahıyla söke söke Ve sana sıçrasın istemediğin yangını başlatıyor metafizik kundakçı kaldırım özgürlüğü metropol punk'ı Bu kaosun bir yerinde babamın tebessümü kaldı Tabutumu civileyip İsa olduğum merhemler kristal durmadan dokunan yeminime Boşver öğrendim sevmemeyi de Ama bir gün inanmadım ona Dünyayı babam sanmışım babam ve bipolar Daha en başından sekteye uğramış sisteminizde yerimi öğrenmek ...